13.12.2019,Пятница, 01:47
Мы в социальных сетях:
Главная » Малая родина: изучай –– действуй!

С любовью к детям

Что общего у врача и педагога? Кто из них нужнее обществу? Ответы знают финалисты республиканского конкурса «Постаці слаўныя краю майго»: ребята вывели формулу успеха выдающихся людей Беларуси!

Падараваць другое жыццё

Анатоль Архіпавіч Астапаў — заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь, кандыдат медыцынскіх навук, загадчык кафедры дзіцячых інфекцыйных хвароб Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, галоўны спецыяліст па дзіцячых інфекцыйных хваробах Міністэрства аховы здароўя Беларусі. Узнагароджаны Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета Прэзідыума Рэспублікі Беларусь, медалём Францыска Скарыны, Ганаровай граматай Міністэрства аховы здароўя, сертыфікатам Сусветнай арганізацыі аховы здароўя за ўдзел у ліквідацыі поліаміеліта. Ён аўтар 370 навуковых работ. І гэта яшчэ не поўны спіс!

Выдатны дзеяч медыцыны — мой зямляк. Сем гадоў вучыўся ў нашай школе і хацеў паступаць у машынабудаўнічы тэхнікум. Але маці Анатоля Архіпавіча была мудрай жанчынай. “Яна працавала настаўніцай і часта расказвала пра розныя прафесіі. Калі аднойчы зайшла гаворка пра мясцовага фельшара Я. У. Балдоўскага, якога лічылі свяцілам у медыцыне (ён скончыў магілёўскае медвучылішча), вочы яе свяціліся цеплынёй. У мяне тады ўзнікла цікавасць да прафесіі, пачаў шмат пра яе чытаць. Бацькі раілі мне стаць медыкам. Вучылішча дало цудоўную падрыхтоўку. Спачатку было цяжка, таму што ў школе выкладалі на беларускай мове, а ў вучылішчы — на рускай. Але цярпенне і праца перамаглі: вучобу я скончыў выдатна. Потым паступіў у інстытут. Марыў быць хірургам. Але заняткі ў гуртках, кафедра хіміі (яе ўзначальваў Вадзім Аляксандравіч Бандарын) прывялі мяне да правільнага выбару.

Стаў дзіцячым урачом-інфекцыяністам, — распавядае Анатоль Архіпавіч. — А гэты канспект па інфекцыйных хваробах дапамагае мне і сёння. На жаль, падарыць не магу”, — з усмешкай кажа славуты ўрач. Мы любім размаўляць з нашым знакамітым земляком. Асабліва цікава слухаць пра яго студэнцкае жыццё, працу ў Чарнобылі, выкладчыцкую дзейнасць. “Даваць другое жыццё дзецям — справа высакародная. Маленькія пацыенты хутка рэагуюць на правільнае лячэнне. Становяцца вясёлымі, смяюцца. Вось толькі адзінае, да чаго не магу прывыкнуць, — дзіцячая смерць”, — прызнаецца Анатоль Архіпавіч.

У святы і будні, днём і ноччу гэты адданы сваёй справе чалавек гатовы прыйсці на дапамогу хворым дзецям. Кансіліумы, камандзіроўкі, канферэнцыі, навуковая і выкладчыцкая дзейнасць… Хіба можна столькі паспець? Мы раўняемся на свайго земляка і ганарымся ім.

ЮК. Карына Мартыненка, Кароўчынская сярэдняя школа.

Такое состояние души!

Педагог дополнительного образования Любовь Викентьевна Ольшевская внесла огромный вклад в патриотическое воспитание молодого поколения Гродненщины. Тридцать три года проработала учителем русского языка и литературы, восемь из которых занимала должность заместителя директора по воспитательной работе. Более двадцати лет руководила школьным музеем боевой славы «Память» СШ № 3 г. Мосты. И уже десять лет — руководитель музея внешкольной работы Мостовского районного центра творчества детей и молодёжи.

Уютно расположившись за круглым столом, рассматриваю награды Любови Викентьевны. Многие из них — республиканского значения. Две даже подписаны Президентом Беларуси А. Г. Лукашенко! Есть также две юбилейные медали: «60 лет Победы в Великой Отечественной войне» и «90 лет Вооружённых Сил Республики Беларусь».

— Любовь Викентьевна, что Вас связывает с Вооружёнными Силами?

— Всю свою жизнь занимаюсь патриотическим воспитанием молодёжи. Однажды, готовясь к уроку литературы, я нашла интересные документы об освободителях родного края. Тогда меня и захватила поисковая работа. Особенно потрясла встреча ветеранов 348-й стрелковой дивизии с юными следопытами из России и Беларуси. У знамени своего полка ветераны с трепетом рассказывали о тяжёлых боях. Со слезами, преклонив колено, целовали знамя… Это было очень трогательно… И я стала активно вовлекать в поисковую работу ребят. С тех пор накоплено много материала, проведено немало встреч на белорусской и российской земле.

— Вы много рассказываете ребятам о воинах 348-й стрелковой дивизии, освобождавшей Мостовский район. Почему Вы считаете это важным для нас?

— Самое главное на Земле — мир. А люди, защищавшие родную землю, — пример мужества, стойкости духа и любви к Родине.

— Как стать счастливым человеком?

— Для этого надо много трудиться, делать жизнь окружающих ярче и интереснее. Моя профессия — состояние души, которое я пронесла сквозь годы.

Любовь Викентьевна давно на заслуженном отдыхе, но сохраняет былой запал. Она не только делится уникальными знаниями с воспитанниками объединения по интересам «Юные экскурсоводы», но и является членом президиума районного Совета ветеранов, где выполняет обязанности председателя комиссии по работе с молодёжью. Я горжусь нашим педагогом и, желая быть похожей на неё, буду стремиться долгие годы сохранять пионерский задор и заражать оптимизмом окружающих.

ЮК. Екатерина Лисай, Мостовский РЦТДиМ.

Поделиться ссылкой с друзьями:

Мои друзья:

Comments are closed.

Сайт Президента Республики Беларусь Министерство образования Республики Беларусь